سلام

حال همه ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور ، كه مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند .

با این همه عمری اگر باقی بود ، طوری از كنار زندگی می گذرم كه نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد نه این دل ناماندگار بی درمان !

تا یادم نرفته است بنویسم ، حوالی خوابهای ما سال پربارانی بود . می دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه بازنیامدن است اما تو لااقل ، حتی هر وهله ، گاهی ، هر از گاهی ببین انعكاس تبسم رویا ، شبیه شمایل شقایق نیست !

راستی خبرت بدهم ؛ خواب دیده ام خانه ای خریده ام بی پرده ، بی پنجره ، بی در ، بی دیوار . . . هی بخند ! بی پرده بگویمت ، فردا را به فال نیك خواهم گرفت

دارد همین لحضه یك فوج كبوتر سپید ، از فراز كوچه ما می گذرد

باد بوی نامه های كسان من می دهد یادت می آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری ! ؟

نامه ام باید كوتاه باشد ، ساده باشد ، بی حرفی از ابهام و آینه ، از نو برایت می نویسم حال همه ما خوب است امـــــا تـــــو بــــــاور مــــــكـــن

امروز داشتم قدم میزدم، دستام توی جیبم، چشام به سنگفرشای پیاده رو، خیالم یه جای دور

نفسام تو هوای تو بود بدون اینکه یاد خاطراتت بیوفتم، توو آرزوهام سیر کردم

چقدر این بهار قشنگه، اونم تو ایرانشهر و کریم خان و ولیعصر

جای همتون خالی

با یه کم تاخیر، سال خوبی رو براتون آرزو می کنم

وقتی لبریز شده بودم از نبودن های بی دلیل این روزها

تمام هستیت را درون سه نقطه های همیشگیت جای دادی و به سویم نشانه رفتی

بی آنکه بدانی...من این روزها...هیچ نمی فهمم از سه نقطه ها و سکوت و بی صداییت

بی آنکه بدانی من بودنم را در همان نگاه اول و همان سلام اول متوقف کرده ام

آخر تمام بودنت میان یک سلام و خداحافظ جای گرفته است

پس من به همان سلام بسنده میکنم

تا هیچ گاه پایانی در کار نباشد...

براستی...ما چه ساده پیوند زدیم بهم ثانیه هامان را...

به سادگی ... من ناباورانه به باور بودنت رسیده ام ...

تو ... تووووووو باور لحظه های من شده ای

وقتی تمام بودنم را مال خود کنی دیوانه می شوم...

خیال سفر نداری؟؟؟

گرم شور و عشق مستی عیش وحال 

                           غوطه ور در عالم فکر و خیال

                                                    پرکشیدم از زمین و از زمان     

                                                                               یافتم خود در مکانی لامکان

چشم تا می دید انسان بود و بس          

                        از کسی بالا نمی آمد نفس

                                                 آدم و حوا و هر چه زاده اند     

                                                                             گوییا در این زمین استاده اند

هاتفی در گوش من داد این پیام       

                              عمر دنیا گشته است اینک تمام

                                                      روز حشر و محشر عظمی بپاست                                    

                                                                               قاضی این محکمه تنها خداست

یک طرف دوزخ بد و یکسو بهشت   

                               وقت آگاهی ز حکم سرنوشت

                                                        هر کسی در دست خود یک نامه داشت    

                                                                                 نامه را در پیش حاکم می گذاشت

بعد از آن باری تعالی می نوشت             

                      بنده اش اهل جهنم یا بهشت

                                                            گشت و نوبت بر من مسکین رسید          

                                                                                 نامه ام را خواند و اعمالم چو دید

با غضب افکند سوی من نگاه                            

                         گفت چیزی تو نداری جز گناه

                                                            خوب می دانی که اینجا برزخ است               

                                                                                 جای تو یک گوشه ای در دوزخ است

در حق رب خودت بد کرده ای                               

                       راه خوشبختی خود سد کرده ای

                                                         کارخوب و نیک اینجا می خرند 

                                                                               گفت تا من را سوی دوزخ برند

یک نظر تا به جهنم دوختم                                       

                           از شرار شعله هایش سوختم

ناگهان

ناگهان زیبا رخی از ره رسید                                    

حال زارم چون بدید آهی کشید

تا که آمد دیده ام پر نور شد                                     

یک نگاهم کرد آتش دور شد

من چه گویم از جمال او دریغ                                     

                        ابروانش چون کمان مژگان چو تیغ

                                                         چشمهایش چشمه ی آب حیات                                

                                                                                           می برد دل از حیات و از ممات

گیسویش مشکین بُد مشک آفرین     

                           سرو قد و مهربان ومه جبین

                                                  دست گل بود و بدن گل چهره گل          

                                                                                        برده از زیبایی او بهره گل

گوئیا حق هر چه قدرت داشته                                

                        پای خلق این صنم بگذاشته

                                                 چهره اش پر مهر و چشمش پر عفاف      

                                                                                         حوریان گرد رخش غرق طواف

دست بر سینه به پیشش جبرئیل           

                             دور او حلقه زده نوح و خلیل

                                                 موسی و عیسی پی اش آیینه دار             

                                                                              حق کند بر شاهکارش افتخار

اوست دریا خلق پیشش چون نم است                    

                                       هر چه گویم از جلال او کم است

                                                                              پیش آمد تا مرا افسرده دید                  

                                                                             اینچنینم خسته و پژمرده دید

                                                                             اشک در چشمان پر مهرش شکفت    

                                                                             رو به حق بنمود با دادار گفت

                                                                       پور موسی با تو صحبت می کند                     

                                                                   ضامن آهو شفاعت می کند

                                                         خوب می دانی که من دردی کشم                 

                                                   جور این بد کار را من می کشم

                                               گر چه او با نامه ی بد آمده                             

                                         چند باری را به مشهد آمده

                                   ریزه خوار بزم خوانم بوده است             

                               چند روزی میهمانم بوده است

                            آمده صد بار برمن رو زده                       

                          پیش ایوان طلا زانو زده  

                        گنبد و گلدسته ام را دیده است                 

                     کفشداری مرا بوسیده است

                گرچه از لطف تو دیگر رانده است                 

            در حریم من زیارت خوانده است

         گر چه صد بار آبرویم برده است      

                        آب سقا خانه ام را خورده است

                          مادرش او را به عشقم زاده است         

                           به کبوترهام دانه داده است

                            خوب می دانم که خوش کردار نیست   

                               لیک دیدم بهر زهرا می گریست

                                تا توانست احترامم کرده است             

                                   بعد هر مجلس سلامم کرده است

                                      من نمی خواهم که تنهاتر شود      

                                          پیش مخلوق تو رسواتر شود

                                             او به عشق من تمام عمر زیست        

                                                 غافل از حالش شدن انصاف نیست

                                                         بار الها ای خدای نیک و زشت             

                                                                من بدون او نمی خواهم بهشت

                                                                       لطف کن پروردگار جرم بخش         

                                                                             بنده بد را به اربابش ببخش

پس ندا آمد بهشت از هست ِ توست    

                          بخشش و عفو خطا در دست توست

                                                      تو برای من عزیزی دلبری                                 

                                                                            هان تو صاحب اختیار محشری

هر که را خواهی ببر با خود بهشت                      

                            ای تو جنت آفرین زهرا سرشت

                                                  گفته بودم از ازل روز نخست                     

                                                                       اختیار من رضا در دست توست

مادرم می گفت قدیما وقتی داشتی میشکفتی با زبون بی زبونی یا امام رضا می گفتی

عشق مولا مهر مولا توی جونم کرده ریشه به خودم میگم همیشه بی امام رضا نمیشه

آقاجون

نوشتم تو وصیت منو نوکرت بدونن فرشای کفش داریاتو رو جنازم بتکونن

نه گل خوش آب و رنگم نه یه آهوی قشنگم

چرا ضامنم نمیشی؟؟؟نگاه کن این دل تنگم...

قطره، دلش دریا می خواست
خیلی وقت بود به خدا گفته بود.
هر بار خدا می گفت : از قطره تا دریا راهی ست طولانی، راهی از رنج و عشق و صبوری. هر قطره را لیاقت دریا نیست.
قطره عبور كرد و گذشت، قطره ایستاد و منجمد شد، قطره روان شد و راه افتاد و به آسمان رفت.
هر بار چیز تازه از رنج و عشق و صبوری آموخت.
تا روزی كه خدا گفت : امروز روز توست، روز دریا شدن.
و خدا قطره را به دریا رساند. قطره طعم دریا چشید و طعم دریا شدن را.
روز دیگر قطره به خدا گفت: از دریا بزرگتر، از دریا بزرگتر هم هست؟
خدا گفت: آری هست،
قطره گفت: پس من آن را میخواهم. بزرگترین را، بی نهایت را.
خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت: این بی نهایت است.
آدم عاشق بود و دنبال كلمه ای می گشت كه عشقش را توی آن بریزد.
اما هیچ كلمه ای توان سنگینی عشق را نداشت.
قطره از قلب عاشق عبور كرد. آدم همه عشقش را توی یك قطره ریخت.
وقتی قطره از چشم آدم چكید، خدا گفت: حالا تو بی نهایتی،
چون كه تصویر من در اشك عاشق است. 

خنكاي حضور دوباره فاطمه (س) در فضاي مدينه جاري مي شود و كوثر فاطمي، جوشيدن ميگيرد. به كوچه باغهاي حرم تو پناه مي آورم و در سايه سار ملكوتي آن، نفسي تازه مي نمايم. كنار نهر استجابت مي نشينم و قطره اي مي شوم در آبي زلال اشك هاي زائرانت. ضريح نوراني ات را در آغوش ميگيرم و از بين شبكه هاي آن، مزار مطهر تو را تماشا مي كنم. باورم نمي شود! آيا به اين سادگي به زيارت تو آمده ام! تو كه زيارتت، همسان زيارت ياس گمشده مدينه است!

کوتاه نوشت: 

_ بانوی غزلهای عاشقی یا معصومه (س) اینک به شوق تو نبضها سرشار می زنند . 

_ دختران ایرانی ! روز ملی دختران ، فرخنده وجود پر مهرتان  

سلام به همه ی دخترای دیروز و امروز که افتخار دادن از پرچین ما گذر کنن

تبریک میگم نازنینااااااااااا روزتون مبارک باشه.شنیدین که میگن خداوند لبخند زد و از لبخندش دختر آفریده شد!!!لبخندای خدا روزتون مبارک باشه یادمون باشه نام گذاریه روز تولد حضرت فاطمه ی معصومه بی دلیل با روز دختر نیستاااااااااااا...خانم گلیا حواستون به خودتون باشه و هیچوقت یادتون نره که چقدر ارزشمندین...بازم روزتون مبارک.

همه ما تا حالا حداقل برای یه بار هم که شده فیلم یا کارتن پینوکیو رو دیدیم. من امروز میخوام بگم که همه ما تو داستان زندگیمون یه پینوکیو هستیم!!! ولی باید یه جور دیگه به داستان نگاه کنیم. چطوری؟ اینطوری.

یکی بود یکی نبود به غیر از کلی آدم و پدر ژپتو هچکسی نبود. یه روز ژپتوی پیر تصمیم میگره یه عروسک بسازه. منتها با بقیه عروسکایی که ساخته بود این عروسک فرق داشت ژپتو می خواست اوج هنر و خلاقیتشو با ساخت این عروسک به رخ همه بکشه. درست عین خدا!خدا هم یه روز تصمیم میگیره یه موجود دیگه خلق کنه که این یکی با بقه فرق داشته باشه. قراره اشرف مخلوقاتش باشه و در واقع اوج هنر خلقت..به حر حال پینوکیو یا از دید دیگه انسان خلق می شه.ژپتو وقتی میبینه این مخلوق جدیدش واقعا شاهکار شده. حتی خودش هم فکر نمی کرد اینقدر بتونه یه عروسک رو خوب بسازه. تصمیم می گیره هر چی بلده یا هر چیزی که می تونه برایه این کوچولو مفید باشه بهش یاد بده اما .به علت سن زیاد و خیلی چیزای دیگه موفق نشد. تصمیم میگیره .پینوکیو رو بفرسته مدرسه و تو این راه از معلما کمک بگیره. درست همونطوری که خدا برایه راهنمایی ما از پیامبرا استفاده کرد.مگه نمیگن معلمی شغل انبیاست؟

به هر حال پینوکیو رفت مدرسه.یا بهتر بگم پیامبرا اومدن تا ما آدما رو راهنمایی کنن تا راه و چاه زندکی رو بهمون یاد بدن. اما تو مدرسه حالا به هر دلیل شاید یکی از دلایلش روش نا مناسب درس دادن معلما بود که پینوکیو روز به روز از مدرسه زده می شد.دققیا عین خیلی از ماها که به دلیلی روش های پوسیده تبلیغ دین ما ها از شوق و اشتیاق یاد گرفتن این مسائل می افتن. حتی با علم اینکه می دونن به ضررشون تموم می شه .. اصلا فکر میکنیم این یه محدودیت . همه دوست دارن رها باشن. درست عین همون موقع ها که پینوکیو می رفت مدرسه. فکر میکرد زندونی شده. دیگه یواش یواش کلا از این مدرسه زده شد. جایه اینکه بره مدرسه میرفت تو خیابون گشت میزد. دوست داشت خودش یه چیزایی رو یاد بگیره. ژپتوی پیر یا همون خالق روز به روز از مخلوقش دور تر می شد. طوری که دیگه از هیچکدوم از کارایه پینوکیو خبر ندشات. اصلا دیگه اونو به حال خودش رها کرد.البته علی رغم میل باطنی. خدا هم گفته وای به حال ینده ایکه من اونو به حال خودش رها کنم. اما پینوکیو به حال خودش رها شده بود.

یکی از همین روزا که داشت تو خیابون راه می رفت یه صدایی توجهش رو به خودش جلب کرد . همه بچه ها میتون بیان تو شهر بچه ها زندگی کنن اونجا همه چیز هست. پر از ابنبات و شکلات و ...  . این همون چیزی بود که پینوکیو دنبالش میگشت.سریع رفت و سوار شد.این برای ما ها پیش اومده بعضی وقت ها آدمایه شیطان سفت یا اصلا خود شیطلان با وعده وعیدهاش مارو جذب می کنه.

-                   اگه میگی تاحالا اینطور نشده باور  نمیکنم-. خلاصه پینوکیو میره تو شهر بچه ها اولش همه چیز به خوبی.و خوشی میگذره. ولی وقتی داروی مخصوص رو می خوره پینوکیو دیگه شکل آدم نبود. آره درست حدس زدی. پینوکیو نبدیل به الاغ شده بود. البته اول خر شد بد الاغ. همون روز که به حرف درشکه چی گوش داد خر شد. ولی الان . رسما الاغ شده. ما آدما هم اگه راهی که شیطان پیش رومون میزاره رو ادامه بدیم. خر شدیم.اون روز شیطان تو قالب یه مسئول سیرک ظاهر شد.ولی توزندگی ما. هر روز یه شکلی هست.

پینوکیو دیگه یه الاغ سیرک شده بود. مجبور بود هر کاری بکنه تا کمی علف بهش بدن بخوره.ولی پینوکیو تنها نبود. ماآدما هم هیچوقت تنها نمی مونیم. فرشته مهربون به دادش رسید و اونو از مهلکه نجات داد. خدا هم هیچوقت این انسان خیره سر (خود مو میگم + شما ) رو تنها نمیزاره. همیشه فرشته های مهربونی هستن که ما رو نجات بدن.خوب حالا پینوکیو آزاد شده بود. و به شکل اولش برگشته بود. حتی چند سکه هم داشت.فرشته مهربون خیلی به پینوکیو سفارش کرد که مواظب خودش باشه. پینوکیو هم چون آزاد شده بود و هنوز اسارت رو یادش نرفته بود. قول داد که کار اشتباهی نکنه. درست عین ماها تا کارمون گیر میافته یاده خدا می افتیم.به محض اینکه کارمون راه می افته یا به قول معروف حاجتمون روا میشه.یادمون میره. خیلی اگه هنر کنیم یه چند وقتی مثه پینوکیو بچه خوبی می شیم.مگه نه ؟؟؟

اما این شیطان از رو حسودی هم که شده دست بر دار نیست.این بار چون پینوکیو مزه آزادی رو چشیده بود ! از راه دیگری وارد شد.از راه طمع. و تو شکل گربه نره و روباه مکار. تو زندگی خودمون هم همیشه همینطور بوده.تو موقعیت های مختلف با چیزای مختلف گول می خوریم.گربه نره و روباه مکار کار خودشون رو کردن و پینوکیو رو گول زدن با حقه و فریب سکه هاشو گرفتن. بازم پینوکیو گول خورده بود. دوباره یاده فرشته مهربون افتاد. (عجب رویی و ...........................

خلاصه. پینوکیو بعد از یه مدت طولانی وقتی همه شیطونیاشو کرده بود. یاده ژپتوی پیر میافته همون که خلقش کرده بود. همون که کلی بهش محبت کرده بود.حتی بیشتر از فرشته مهربون. ما هم همینطوری هستیم وقتی پیر میشیم یاده خدا می افتیم. صبح تا شب تسبیح دست می گیریم و.... آدمه خوبی میشیم .خیر میشیم و خلاصه کلی منت خدا رو میکشیم. ولی چه سود.

شرمنده خسته شدین؟. اینو بگم دیگه تموم می شه

یه نگاهی به زندگیتون بندازین. ببینین دست کمی از پینوکیو نداشتیم. پس بیایم  یادمون نره از کجا اومدیم. کی خلقمون کرد. کاری نکنیم که خالق از خلق ما پشیمون بشه. من اگه جایه ژپیتو بودم همون روز اول پینوکیو رو میانداختم تو شومینه .حداقل گرمم می کرد. شاید هم وقتی بعد از چند سال پینوکیو رو میدیدم می انداختمش تو شومینه باهاش یه چای درست میکرد. اصلا شاید منظور خدا از جهنم همین باشه. نکنه خدا ما رو بندازه تو جهنم تا گرم بشه. فقط اینو میدونم که جهنم از آتیش شومینه ژپیتو داغ تره. پس مواظب خودمون باشیم. به حرف فرشته مهربون هم گوش بدیم